رفتن به بالا

صدایی از اعماق وجود ساحل نشینان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۶
  • الأحد ۲۷ ذو القعدة ۱۴۳۸
  • 2017 Sunday 20 August

خبر بایگانی | پایگاه خبری تحلیلی صدای ساحل

آخرین مطالب

یادداشت ویژه

شعر سیاسی و هیاهوی رسانه‌ای

ماجرا از این جا شروع شد. در تریبون نماز عید فطر جمهوری اسلامی ایران قطعه شعری انتقادی خوانده می‌شود. این شعر مسائلی را که رهبری در سخنرانی هایشان بیان کرده‌اند را به طور منظوم آورده است. موضوعاتی مثل برجام، سند ۲۰۳۰ ، داعش و امثالهم. اما جالب این جاست که مدتی از خوانده شدن این شعر نگذشته که فضای مجازی پر از موضع‌گیری‌های مختلف در مخالفت و انتقاد از این شعر شده و سبب آغاز یک هیاهوی رسانه‌ای جدید با طراحی دشمن در حمایت جعلی از دولت و تخریب جریان مقابل می‌شود. نکته همینجاست که آیا این اشعار تنها یکی واکنش احساسی و در جهت تخریب از طرف جریان مقابل دولت بوده است؟ چه مساله‌ای باعث شده که فضای مسمومی که در قبل از انتخابات بر فضای مجازی و سرریز آن در بین مردم کوچه و بازار جریان یافته بود، دوباره هرچند کمرنگ‌تر به بقای خود ادامه دهد و جنجال سیاسی در تمام سطوح فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جایگزین شنیدن سخنان و سپس صحبت درباره آن شود. در این‌جا نمی‌توان توقعی از جماعتی داشت که تنها در خواب‌هایشان آرزوی تفرقه و ناآرامی ایران را می‌بینند. بلکه جلوگیری از غرق شدن در هیاهوی ایجاد شده توسط ضدانقلاب‌های فراری و پمپاژ داخلی آن دقیقا کاری است که از جبهه دلسوزان کشور و انقلاب توقع می‌رود. این اتفاق قابل پیش بینی بود و اکنون باید از دامن زدن به آن پرهیز شود و چراکه کندوکاو در این بین موجب تخفیف مسائل مهم طرح شده در این شعر خواهد شد. آیا تقلیل بحث درباره این انتقادات جدی که در سرنوشت کشورمان تاثیرگذار هستند تا اندازه یک دعوای لفظی و کم کردن روی طرف مقابل کاری شایسته است؟ آیا نمی‎بایست به جای این که چنین امری وقت را از دست ما برای کار و فعالیت خارج کند، هر که در جایگاه توانمندی خود گامی را در جهت محتوای این اشعار بردارد. چنان که یک مداح و شاعر می‌توانند صدایی برای رساندن خواسته مردم به مسئولین باشند. اگر صحنه تنها یک دعوای سیاسی دیده شود، قطعا اجازه اقدام و اندیشه از دست جوانان گرفته خواهد شد و  دیگر چیزی جز یک پوسته انتقام‌گیری سیاسی باقی نمی‌ماند. لیکن کلاف این ماجرا گاهی چنان در هم می پیچد و کسانی که عمری فریاد منتقد بودن سر داده‌اند، اجازه انتقاد را نمی دهند. در صورتی که اگر حقیقتا به شرایط نقد در جامعه اعتراض دارند نیک آن است که ابتدا خود داوطلب شوند و اجازه نقد را در فضایی صریح بدهند نه آن که با  طعنه‌های زهرآلود نشان دهند که مدت های زیادی است این بغض را در سینه خود مخفی نگاه داشته‌اند. مساله دیگر ناظر به عقیده‌ای است که جمهوری اسلامی را خنثی می‌خواهد. خنثی در فکر، خنثی در عمل، خنثی در نماز عید فطر و حتی خنثی در شعر. چنین عقیده ای قطعا برای مردم ایران تازگی ندارد. پرواضح است که تلاش در این جهت تلاشی مذبوحانه است و هر کسی که بخواهد خود و جامعه ...